Το τρίτο σε σειρά συγγραφικό έργο της Φώσκολου και ο τρόπος γραφής και η εξέλιξη του είναι αισθητός από όλες τις πλευρές. Περιγραφές που σου κόβουν την ανάσα είτε λόγω δράσης είτε λόγω του έντονου ερωτισμού που πλανάται στην ατμόσφαιρα.
Για ακόμα μια φορά επιλέγει ένα κοινωνικό μυθιστόρημα το οποίο κάνει ότι θα έπρεπε να κάνει. Ρίχνει τα φώτα του και την προσοχή του σε κοινωνικά ζητήματα που η σύγχρονη ελληνική κοινωνία ίσως ακόμα να θεωρεί ταμπού και να εθελοτυφλεί. Κοινωνικά ζητήματα όπως η ψυχική υγεία και η ανάγκη για έναν καλύτερο πλανήτη.
Εκτός από το δυνατό ρομάτζο που ξεδιπλώνεται ανάμεσα στην Αριαννα, τον Χάρη και την Αγνή, δεν γίνεται να αφήσω ασχολίαστο το πόσο προσεγμένο είναι οτιδήποτε γράφεται για την ψυχική νόσο. Φαίνεται ότι η συγγραφέας έχει μελετήσει και αποδώσει με πολύ ωραίο τρόπο την διαταραχή παρανοϊκού τύπου. Αναγνωρίζει και υπενθυμίζει ότι η ψυχική ασθένεια δεν είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν επιδημία χολέρας. Υπάρχει γύρω μας και πρέπει να σταματήσουμε να κλείνουμε τα μάτια όταν θεωρούμε ότι δεν μας αφορά και αγγίζει.
Αυτό που βρήκα επίσης πρωτοποριακό ήταν η επιλογή μιας πρωταγωνίστριας με αυστηρά χορτοφαγική διατροφή και επιλογή ενός πιο οικολογικού τρόπου ζωής (βιγκανισμός). Είναι κάτι που προσωπικά εκτίμησα ιδιαίτερα και ενθουσιάστηκα με τις μικρές λεπτομέρειες που έχει εντάξει στο βιβλίο της και όντως ένας βίγκαν θα έκανε σε καθημερινή βάση. Αυτό το βιβλίο θα ρίξει λίγο φως στο σκοτάδι αυτού του τρόπου ζωής.
Η αγνή εκδίκηση έρχεται να δώσει απαντήσεις σε μικρά ερωτήματα που αιωρούνται και να καταρρίψει αντιλήψεις και για τα δυο αυτά θέματα.
S– Αγνή εκδίκηση