''Αγνή εκδίκηση'' όπως ξέρουμε ο τίτλος του βιβλίου κι από την πρώτη στιγμή που το έπιασα στα χέρια μου, θέλησα να τον αποκρυπτογραφήσω. Η λέξη ''αγνή'' ως επιθετικός προσδιορισμός της λέξης ''εκδίκηση'' δεν ξέρω για εσάς, αλλά σε μένα ακούγεται αντιφατικός, κυνικός και κάπως αταίριαστος.

Προσέξτε! Δεν ισχυρίζομαι πως η συγγραφέας έχει υποπέσει σε κάποιο ερμηνευτικό λάθος, αλλά μήπως ήθελε να μας δώσει κάποιο άλλο καίριο στοιχείο για την υπόθεση μέσα από αυτό το ιδιαίτερο ''πάντρεμα'' των δύο λέξεων; Μήπως η λέξη ''αγνή'' προσωποποιείται; Ποια θα είναι άραγε αυτή η Αγνή και γιατί σκοπεύει να πάρει κάποια εκδίκηση; Μήπως η Αγνή επιθυμούσε μία αγνή,-κατά την δική της άποψη-,εκδίκηση; Ή μιλάμε για ένα επιτυχημένο λογοπαίγνιο της συγγραφέως; Ευτυχώς για εμάς οι πρώτες απαντήσεις θα μας έρθουν από την περίληψη την οποία και σας την παραθέτω ευθύς αμέσως.

"«Είμαι η Αγνή και μου ανήκουν όσα εγώ θέλω να μου ανήκουν. Όσα και όσοι αποφασίσω εγώ. Όλοι οι υπόλοιποι είναι απλώς παράπλευρες απώλειες σε έναν πόλεμο για την κατάκτηση της δικής μου κορυφής. Δεν θα διστάσω να βγάλω από τη μέση όποιον τολμήσει να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά μου. Είμαι η Αγνή και η Εκδίκηση είναι όλη ΔΙΚΗ ΜΟΥ!» Χάρης, Αριάννα, Αγνή. Τρεις τελείως διαφορετικοί άνθρωποι, ένας δυνατός δεσμός κι ένα αρρωστημένο πάθος. Πώς αλλάζει η ζωή σου όταν γνωρίζεις τον αληθινό έρωτα; Πόσο εύκολα απαγκιστρώνεσαι από το παρελθόν και τι γίνεται αν αυτό δε θέλει να σε αφήσει; Ο Χάρης έχει μια ελεύθερη σχέση με την Αγνή. Δεν τον ενδιαφέρει η δέσμευση μέχρι που γνωρίζει την Αριάννα. Χωρίς δεύτερη σκέψη ακολουθεί την καρδιά του. Η Αγνή όμως έχει άλλη γνώμη. Το κενό της απουσίας του οδηγεί το μυαλό της σε αχαρτογράφητες περιοχές. Τίποτα δεν έχει τελειώσει μεταξύ τους, αντίθετα όλα τώρα ξεκινούν. Στα παιχνίδια του μυαλού τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται…"

Διαβάζοντας, λοιπόν, το βιβλίο έχω να σας πω πως ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας μας παρουσιάζει συγκεκριμένα ζητήματα που ως κοινωνία είτε δεν τα κατανοούμε, είτε έχουμε -εσφαλμένα κατά την άποψή μου- μία προκατάληψη ελλείψει των απαραίτητων γνώσεων, μα και εξαιτίας του γενικότερου κλίματος να θεωρούνται από μεγάλη μερίδα των πολιτών ως ταμπού. Η συγγραφέας έρχεται και με τον δέοντα σεβασμό και προσοχή θα μιλήσει γι' αυτά. Θέματα, δηλαδή, που απασχολούν άμεσα ή έμμεσα όλους κι όλες εμάς και που δεν πρέπει να σνομπάρουμε ή να αγνοούμε. Θα ανοίξει ένα ''παράθυρο'' ώστε να μπορέσουμε να τα αντικρίσουμε και να τα αποδεχθούμε. Να μην τα φοβόμαστε. Να μην τα θεωρούμε ως επικίνδυνα (εντός κι εκτός εισαγωγικών). Και αυτό το πετυχαίνει με την αμεσότητα του λόγου της. Χρησιμοποιεί οικείο λεξιλόγιο και φράσεις. Τα παραδείγματα είναι παρμένα από την καθημερινή ζωή και σε συνδυασμό με το πόσο αληθοφανή και προσιτά είναι για εμάς τα πρόσωπα του κειμένου έχει ως αποτέλεσμα ένα άκρως κατανοητό βιβλίο.

Εν ολίγοις, μιλάμε για ένα βιβλίο που συνδυάζει άψογα την συνεχόμενη δράση, την έντονη μα σε επιτρεπτά όρια τάση αισθησιασμού με το κοινωνικό στοιχείο υπερασπιζόμενο απόλυτα το είδος στο οποίο ανήκει. Πρόκειται για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κι εναλλακτικά κοινωνικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει έως σήμερα και με κάνει να πιστεύω πως από εδώ και πέρα τα εν λόγω βιβλία θα αποκτήσουν έναν αέρα αναζωογόνησης και φρεσκάδας που θα ικανοποιεί μεγαλύτερο ποσοστό του αναγνωστικού κοινού. Ένα βιβλίο που σας προτείνω να διαβάσετε κι εσείς.

Καλή ανάγνωση!