Εξαργύρωση
Άλλη μια νύχτα σαν κι αυτή με βρίσκει μόνη,
να ξενυχτώ κάτω από τούτο ‘δω το φως....
Με ξέχασαν
Κοιτάζω πίσω μου κι απορώ.
Απορώ με εκείνη τη φιγούρα που περιπλανιέται χαμένη στο μέσα της, παλεύοντας να βρει το σωστό μονοπάτι...
Τα όμορφα αύριο
Ήρθε η ώρα να πάει ο καθένας στη θέση του. Το χθες μου, μόλις το έθαψα μαζί με όλα εκείνα τα αρνητικά αισθήματα που με κρατούσαν πίσω...
Τα πρέπει και τα μη
Κάθε μέρα η ίδια ιστορία. Ανοίγεις τα μάτια και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι τι πρέπει να κάνεις και τι πρέπει να μην κάνεις.
Από μωρό ακόμη, από τότε που δεν μπορούσες να αντιληφθείς τον κόσμο γύρω σου· από τότε κιόλας μπήκαν οι πρώτοι κανόνες στη ζωή σου. Τα πρώτα μη σου τα έλεγαν με ένα χαμόγελο στο στόμα κι ένα δάχτυλο να κινείται ρυθμικά πάνω κάτω.
Δίχτυ Αν(τ)οχής
Κάθε τι γύρω μου, όσο δυνατό κι αν είναι κρύβει μια εύθραυστη καρδιά.
Κάθε τι στη ρίζα του, εκτός από δύναμη κρύβει και ευαισθησία.
Λέξεις…
Είναι τόσο πολλά αυτά που νιώθω μέσα μου, που οι λέξεις παλεύουν να βγουν από τα χείλη μου…
Μα ακόμη κι αυτό, φαντάζει τόσο δύσκολο ετούτη τη στιγμή. Κάθε γράμμα έχει σκαλώσει μέσα μου, σαν να παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό. Τα χείλη μου, σφράγισαν και η γλώσσα μου είναι πια δεμένη σαν ένας σφιχτός κόμπος. Ξέρω πως αν μιλήσω τώρα τα λόγια μου θα γίνουν καρφιά. Η κάθε μου λέξη θα μοιάζει με λεπίδα που μπορεί να κόψει αριστοτεχνικά και την παραμικρή φλέβα.
Η αιωνιότητα
Σε βλέπω. Σε νιώθω. Πάω να σ’ αγγίξω κι αγγίζω το κενό. Κοιτάζω γύρω μου μα η μορφή σου έχει πια χαθεί. Λίγο καιρό πριν ήσουν εδώ. Μπορούσα να σ’ αγγίξω, να σε νιώσω, να σ’ αγκαλιάσω, να σε μυρίσω, να σ’ ακούσω…