Λέξεις…
Είναι τόσο πολλά αυτά που νιώθω μέσα μου, που οι λέξεις παλεύουν να βγουν από τα χείλη μου…
Μα ακόμη κι αυτό, φαντάζει τόσο δύσκολο ετούτη τη στιγμή. Κάθε γράμμα έχει σκαλώσει μέσα μου, σαν να παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό. Τα χείλη μου, σφράγισαν και η γλώσσα μου είναι πια δεμένη σαν ένας σφιχτός κόμπος. Ξέρω πως αν μιλήσω τώρα τα λόγια μου θα γίνουν καρφιά. Η κάθε μου λέξη θα μοιάζει με λεπίδα που μπορεί να κόψει αριστοτεχνικά και την παραμικρή φλέβα.
Ακόμη κι αν αυτή δεν είναι αληθινή…
Κι όμως… υπάρχουν κι αυτές οι λέξεις… Ξέρεις, εκείνες που είναι απαλές σαν χάδι. Που τις λες στον συνομιλητή σου κι εκείνος νιώθει πως τον χαϊδεύεις με ένα απαλό φτερό. Ένα ξυράφι μεταμορφωμένο σε φτερό.
Και τότε είναι που ξέρεις πως τα λόγια δεν είναι αληθινά. Πως κρύβονται πίσω από σάπια χαμόγελα και κουβέντες πασπαλισμένες με ψεύτικη αγάπη.
Εκείνες είναι οι στιγμές που σε κάνουν να αηδιάζεις πραγματικά. Να θες να τινάξεις από πάνω σου ‘κείνα τα λόγια που κόλλησαν στο δέρμα σου, σαν βδέλλες. Που παλεύουν να ρουφήξουν το αίμα… την ψυχή σου την ίδια!
Μα δεν αντιδράς.
Είναι κι αυτές οι στιγμές που είσαι αναγκασμένος να σκύψεις το κεφάλι και να αποδεχτείς όσα διαδραματίζονται μπροστά σου. Να πάρεις μέρος, άθελα σου, κι εσύ σ’ αυτή την παρωδία.
Κάνεις υπομονή. Σφίγγεις τα δόντια.
Μέσα σου ξέρεις. Θα έρθει η στιγμή που θα μπορέσεις να ελευθερώσεις τα συναισθήματα σου. Θα ‘ρθει η μέρα που δεν θα χρειάζεται να συγκρατείς πια τις λέξεις. Που αυτός ο χείμαρρος θα αφεθεί επιτέλους ελεύθερος.
Ξέρεις πως τότε ίσως να δικαιωθείς.
