Τα πρέπει και τα μη
Κάθε μέρα η ίδια ιστορία. Ανοίγεις τα μάτια και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι τι πρέπει να κάνεις και τι πρέπει να μην κάνεις.
Από μωρό ακόμη, από τότε που δεν μπορούσες να αντιληφθείς τον κόσμο γύρω σου· από τότε κιόλας μπήκαν οι πρώτοι κανόνες στη ζωή σου. Τα πρώτα μη σου τα έλεγαν με ένα χαμόγελο στο στόμα κι ένα δάχτυλο να κινείται ρυθμικά πάνω κάτω.
Όσο περνούσαν τα χρόνια αυτά τα πρέπει και μη συνοδεύονταν πια από φωνές, τσακωμούς και κάποιες φορές κι ένα χέρι ξύλο. «Γιατί έτσι θα μάθει!» πίστευαν.
Άπειρα πρέπει και μη σε τριγύριζαν σαν ερινύες δίχως να σε αφήνουν ελεύθερη ν’ ανασάνεις. Μη σε δουν μαζί του, μη φοράς αυτά τα έξαλλα ρούχα, μην καπνίζεις, δεν πρέπει να μιλάς έτσι στους μεγαλύτερους, πρέπει να σέβεσαι τον παππού και τη γιαγιά, δεν πρέπει να αντιμιλάς, δεν πρέπει… δεν πρέπει… δεν πρέπει….
Πρέπει μονάχα να σκύβεις το κεφάλι, πρέπει να δέχεσαι όσα σου ζητούν και μονάχα να προσφέρεις! Στους γονείς σου, στον άντρα σου, στα παιδιά σου, στη δουλειά σου…
Τελικά, έμαθες;
Έμαθες μέσα από τους ασφυκτικούς κανόνες να σέβεσαι τους γύρω σου ή μήπως τελικά να τους φοβάσαι;
Έμαθες να μην αντιμιλάς;
Να μην υψώνεις το ανάστημα σου;
Να μην αφήνεις τα θέλω σου να φανούν;
Έμαθες να μην διεκδικείς;
Μήπως κάτι έχει σπάσει μέσα σου κι αυτή η φωνή που ζητά τη λύτρωση θέλει να βγει, να ουρλιάξει και να πιάσει τη ζωή από τα μαλλιά; Κάντο! Μη φοβάσαι. Μη διστάζεις. Πάτα γερά στα πόδια σου και τόλμα να διεκδικήσεις όλα όσα σου ανήκουν! Όλα όσα σου αξίζουν! Η ζωή κυλά σαν γάργαρο νερό, σαν ποτάμι ορμητικό που δεν κοιτάζει πίσω. Κάντο! Τώρα!
Πρόταξε τα θέλω σου μπροστά.
Δίχως πρέπει και μη.
