Με ξέχασαν
Κοιτάζω πίσω μου κι απορώ.
Απορώ με εκείνη τη φιγούρα που περιπλανιέται χαμένη στο μέσα της, παλεύοντας να βρει το σωστό μονοπάτι. Αφήνω το κορμί μου να χυθεί επάνω στο μαρμάρινο σκαλοπάτι κι ακουμπώ την πλάτη στον τοίχο. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και την φυλακίζω για λίγα δευτερόλεπτα. Ύστερα την αφήνω να ξεχυθεί από μέσα μου με ορμή. Σαν να βιάζεται κι αυτή να δραπετεύσει.
Στρέφω το βλέμμα μου στον ουρανό. Είναι στολισμένος με χιλιάδες φωτεινά λαμπάκια. Όπως προσπαθούν οι άνθρωποι να στολίσουν τη ζωή τους, έτσι κι αυτός. Ξανοίγει με κόπο το σκοτάδι του.
Μα δεν στολίζονται όλες οι ζωές, δεν είναι εύκολες όλες οι ιστορίες.
Όπως και η δική μου.
Όταν προσπαθείς να επιβιώσεις καθημερινά μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον, πώς μπορείς να μείνεις αλώβητος;
Έτσι άρχισα κι εγώ να αναρωτιέμαι, πώς έφτασα ως εδώ;
Πώς άφησα να με επηρεάσει τόσο αυτή η τοξικότητα;
Πώς δεν μπόρεσα από την αρχή να καταλάβω ότι αυτό το περιβάλλον ήταν μολυσμένο; Ο αέρας είχε τη μυρωδιά τής σαπίλας και οι κουβέντες καλοσύνης που μοίραζαν απλόχερα μερικοί από δαύτους, ήταν καλυμμένες με ένα ωραίο περιτύλιγμα. Απέξω είχε φανταχτερά χρώματα και ο ενθουσιασμός ήταν αμέριστος. Μα αν ξετύλιγε κανείς την κορδέλα, μέσα τους υπήρχε μονάχα η μούχλα.
Μονάχα λίγες στιγμές άξιζαν πραγματικά και αυτές τις λίγες πάλεψα να ξεχωρίσω από ένα σημείο και μετά. Όμως δεν άντεξα. Το φορτίο βαρύ και το μουλάρι ατίθασο να κλωτσά όσο το ενοχλούν και το πιέζουν.
Και τώρα…
Εδώ. Στο τίποτα. Στο κενό.
Μην νομίζεις πως δεν είμαι ευτυχισμένη εδώ. Κάποιες φορές πρέπει να προτιμάς το κενό απ’ το να βασανίζεσαι. Απ’ το να ζεις μια ζωή δανεική που ξέρεις πως δεν είναι δική σου.
Μονάχα ένα με πονά. Η αχαριστία.
Για άλλη μια φορά αισθάνομαι σαν άλλη Ιφιγένεια εν Αυλίδι. Δεν πειράζει όμως. Ας είναι. Ούτε η πρώτη φορά είναι ούτε και η τελευταία που θυσιάζονται οι λίγοι για να ευημερήσουν οι πολλοί.
Μα να σε ξεχνούν; Δεν αρμόζει.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε.
