Εξαργύρωση
Άλλη μια νύχτα σαν κι αυτή με βρίσκει μόνη να ξενυχτώ κάτω από τούτο ‘δω το φως.
Σε μια πανσέληνο τόσο καθαρή που ξεγυμνώνει την ψυχή μου.
Είναι το φως του φεγγαριού απόψε τόσο δυνατό που βλέπω μέσα του, τα δυο σου μάτια.
Καθάρια και ζεστά όπως τότε.
Τότε, που με άγγιζες και το κορμί μου ριγούσε.
Τότε, που μεθούσαμε μαζί από τις καυτές μας ανάσες, από τα φιλιά που καίγαν τα κορμιά μας,
από τις λέξεις που ξεπηδούσαν μέσα απ’ τα χείλη μας, χαμένες· στα μονοπάτια των στεναγμών.
Θυμάσαι εκείνες τις βραδιές που μιλούσαν στην ψυχή σου;
Θυμάσαι το βλέμμα σου που σκαρφάλωνε με λαχτάρα και τρύπωνε ανέμελα σε κάθε γωνιά του κορμιού μου;
Εγώ ακόμη θυμάμαι…
Δεν ξέχασα ούτε λεπτό.
Δεν θέλω να ξεχάσω.
Δεν θέλω να γίνεις ανάμνηση.
Γιατί αν γίνεις, θα χαθείς μέσα από χέρια μου σαν έρθει το πρωί.
Θα μείνω κλεισμένη μέσα σε εκείνες τις Κυριακές που η παρουσία σου, τις έκανε να μοιάζουν με γιορτές.
Θα μείνω εδώ, κάτω από τη φωτεινή πανσέληνο και θα συνεχίσω να ελπίζω.
Γιατί η αγάπη, εξαργυρώνεται μονάχα με αγάπη.
Κι εγώ θα καρτερώ μέχρι να ‘ρθει η αυγή που θα φέρει μαζί της κι αυτή την εξαργύρωση.
