Τα όμορφα αύριο
Στέκομαι θλιμμένη, σχεδόν κουλουριασμένη σε μια γωνιά. Το χώμα γύρω μου στεγνό μα εγώ το αισθάνομαι νωπό. Ενώ κάνει ζέστη νιώθω γύρω μου μια τρομερή παγωνιά κι υγρασία να μου διαπερνά τα κόκκαλα. Μερικοί υδάτινοι κρύσταλλοι δροσίζουν τα μάγουλά μου.
Δεν είναι δάκρυα χαράς, το ξέρω.
Μένω ακίνητη πενθώντας για το χθες, για όλα εκείνα που δεν πρόλαβα να κάνω· όμως τα ονειρεύτηκα. Για όλα όσα θα ήθελα να πραγματοποιήσω κι η ζήλια μου δεν με άφησε να τα ολοκληρώσω, για όλα αυτά που θα ήθελα να αλλάξω αλλά δεν το έκανα.
Έχω πάρει μια ζυγαριά και απάνω στο ζυγό έχω στηρίξει τα όνειρα, τις φιλοδοξίες και τις προσδοκίες που είχα από παιδί. Μα από την άλλη μεριά ο ζυγός γέρνει απότομα. Βλέπεις, σε εκείνη την πλευρά έχω βάλει τον εγωισμό, τη ζήλια και τους δισταγμούς μου.
Σε αυτόν τον απολογισμό βλέπω πως όλα μου τα κακά αισθήματα κατάφεραν να κερδίσουν αυτή τη μάχη. Μα εγώ είμαι ακόμα εδώ, ζωντανή.
Σηκώνομαι όρθια, τινάζω τα χέρια κι αρπάζω το φτυάρι. Ανοίγω ένα μεγάλο λάκκο και τα ρίχνω όλα εκεί μέσα. Κέρδισαν τη μάχη μα δεν θα κερδίσουν και τον πόλεμο. Από πάνω τους, ρίχνω μπόλικο χώμα για να τα θάψω καλά έτσι ώστε να μην έχουν την επιλογή να ξαναβγούν στην επιφάνεια.
Μπήγω με δύναμη το φτυάρι μέσα στο χώμα και το καρφώνω εκεί πιέζοντας το με το χέρι. Σκουπίζω τον ιδρώτα που τρέχει από το πρόσωπό μου και αμέσως διαπιστώνω πως τα δάκρυα στέγνωσαν πια. Σαν να άλλαξε σχήμα, το νιώθω πιο φωτεινό παρόλο που δεν το βλέπω κι ένα χαμόγελο έχει πάρει τη θέση τής θλίψης επάνω του.
Τώρα αισθάνομαι λίγο πιο γενναία, πιο γεμάτη και φουσκώνω τα στήθια μου από περηφάνια. Αισθάνομαι επιτέλους δυνατή!
Ήρθε η ώρα να πάει ο καθένας στη θέση του. Το χθες μου, μόλις το έθαψα μαζί με όλα εκείνα τα αρνητικά αισθήματα που με κρατούσαν πίσω. Είμαι έτοιμη για το αύριο, το δικό μου αύριο που θα φτιάξω μόνη, με τα χέρια μου.
Σε αυτό το αύριο θα εκπληρώσω τα όνειρά μου, το υπόσχομαι στον εαυτό μου.
Άλλωστε, του χρωστάω πολλά όμορφα αύριο.
