Αυτά και άλλα τόσα γίνονται σε αυτό το βιβλίο. Πραγματικά από χτες το βράδυ που το τελείωσα προσπαθώ να βάλω την σκέψη μου σε μια τάξη για μα γράψω αυτήν την κριτική. Ξέρετε ότι δεν διαβάζω πολλά κοινωνικά βιβλία αλλά αυτόοο…

5 είναι τα βασικά συναισθήματα που συνυπάρχουν στον άνθρωπο από την μέρα της γέννησης του και το ένα υποδέχεται το άλλο, πρώτα η χαρά, η λύπη, ο φόβος, ο θυμός και τέλος η αηδία. Αυτό το βιβλίο στα προκαλεί όλα αυτά από την αρχή μέχρι το τέλος του.

Ένα βιβλίο γεμάτο ανατροπές, ένα βιβλίο γεμάτο κοινωνικά μηνύματα για την ενδοοικογενειακή βία αλλά και την βία γενικότερα σε πολλές της μορφές. Ήταν ένα βιβλίο που με ξενύχτησε σε μια περίοδο που δυσκολεύομαι να πιάσω και να ολοκληρώσω ένα ανάγνωσμα οπότε καταλαβαίνετε ότι οι εξελίξεις έρχονταν η μια μετά την άλλη και με άφηναν με το στόμα ορθάνοιχτο. Μακάρι να μπορούσα να πω περισσότερα χωρίς να κάνω κάποιο σπόιλερ.

Η Παναγιώτα γεννήθηκε σε μια οικογένεια όπου φαίνεται να την αντιμετωπίζουν ως ένα βάρος επειδή έκανε το λάθος να βγει στον κόσμο ως κορίτσι. Μέχρι που βρίσκει τον άνθρωπο που μπορεί να μοιραστεί τα πάντα. Αλλά η μοίρα έχει άλλη άποψη για την εξέλιξη της ιστορίας τους, της παίζει πολλά και ύπουλα παιχνίδια. Άραγε η ζωή δείχνει μόνο τα σκληρά και άγρια δόντια της χωρίς αίσιο τέλος ή εν τέλη μπορεί μια καρδιά να γαληνέψει; Πόσα μπορεί να αντέξει μια καρδιά;

Με εικόνες κινηματογραφικές η συγγραφέας δεν αφήνει τον αναγνώστη σε ησυχία. Το βιβλίο καταφέρνει να σε κερδίσει και να σου πει πως η αγάπη η αληθινή αγάπη υπομένει. Περιμένει. Είναι σταθερή. Είναι αμετακίνητη. Είναι στοργική. Ξεπερνά όλα τα εμπόδια και δεν αφήνει ακόμα και τον χρόνο που περνά να την αλλοιώσει.